6 reacties op “Eerbetoon

  1. Dat is zeker en vast een schoon stukje, Jearach. Ik kan me je gemengde gevoelens wel goed voorstellen, hoewel ik betwijfel of de ‘lieve omi-categorie’ alles van tevoren heeft bedacht. Als ik erover nadenk – er zijn geen woorden in de krant geschreven bij het overleden van mijn oma (van wie haast niets over was) in 2000, en bij de begrafenis van een 22-jarige jongen – een jaar geleden – kon werkelijk geen gepast woord bedacht worden, maar iets frappants stond me bij: de moeder en stiefmoeder van de jongen hadden de begrafenis ‘op z’n Hollands’ laten regelen, maar de biologische vader, die vrijwel negeerd werd in enkele toespraken, had op z’n Roemeens (dat is immers zijn afkomst) een kruis laten plaatsen boven het graf van de jongen en op een doekje een kort afscheid laten drukken in het Roemeens – het was het enige wat aan die begrafenis ‘authentiek’ scheen – in orthodoxe culturen gaat het er ueberhaupt anders aan toe, ook daar is vorm, maar in de vorm van een ritueel, dat meer traditie is dan dat mensen er echt in geloven. Het komt dan voor dat het eten wat speciaal voor de gelegenheid gemaakt is meer de aandacht heeft dan de dode… Maar ‘doei lieve omi’ zul je in Griekenland nergens aantreffen.
    Ach, ieder op zijn op haar eigen manier, denk ik maar. Voor rouw bestaat geen methode, nu ja, volgens enkele psychologen waarschijnlijk, maar die zou ik zeker in dit geval willen vermijden.

  2. Wat mijn bovenstaand verhaal betreft is het zo dat het de bekende doornen aan de struik waren. Niet alleen dat, wellicht heeft mijn instelling er ook toe bijgedragen. Maar ach, zoals ik al zei, ik wil daar niet te lang bij stil blijven staan. Een mens dient vooruit te kijken en voor mij zijn alle schepen reeds verbrandt. Hetgeen echter is overgebleven zijn de gevoelens, die zijn nog meer anders dan voorheen. Het zogenaamde sociaal-ironische heeft veel meer plaats gemaakt voor het cynisme in vrijwel alle opzichten. Ook dat zijn levenswegen die je bewandeld moet hebben of erger nog, die je blijft bewandelen. 😉

  3. Het is een onoverbrugbare kloof, want wat de Bauerfan heeft bij de Mozartfan heeft de Mozartfan bij de Bauerfan. Ik ben de hypocrisie zelve door het niet serieus te nemen als je je allerdiepste emoties via Bauer uit. Niet dat ik mijn allerdiepste emoties via Mozart kan uiten, maar als ik dan toch een poging moet wagen, dan kies ik direct Mozart en stop ik Bauer in de prullenbak. Er dient echt een Ideaal te zijn, iets dat bij een ieder gerespecteerd wordt en ontzag inboezemt ongeacht klasse of cultuur. De dominee die Bauer afwijst heeft mijn zegen. Desalniettemin zie ik in dat de elite en het volk nooit overeenkomen. Neem Pim Fortuyn: prachtige klassieke muziek in de kerk terwijl het volk buiten klapt: PIM is oke, ole ole! Dat volk dient uit den kerk gehouden te worden…

  4. Een uiterst droevige geschiedenis, Jearach. Volgens mij blijft het wrang. Naief ben ik niet, maar de eerbare krachten bundelen en vervolgens inzetten voor iets moois is wel ideaal. Maar op begravenissen gebeurt het nogal eens dat banden verbroken worden door familieleden, niet zozeer expliciet als wel impliciet. Het is over het uit, juist op zo’n moment dien je er voor elkaar te zijn. Zoniet, dan heb je kennelijk geen enkele feeling met elkaar?
    Uiteindelijk denk ik dat je als familie/vriendenkring van de overleden dierbare al hecht moet zijn om ook een onvergetelijk, passend afscheid te verzorgen. Hemeltergend dom om te denken dat op zo’n moment de eenheid zal komen…hoogstens vind je elkaar in kleine gebaren maar dat is slechts een momentopname die vervliegt en zich niet in het hart nestelt. Het verhaal is mij niet helemaal duidelijk. Wanneer jij alles in je upperdeup dient te klaren, dan heeft de aanhangt het maar te slikken op een tevreden wijze. De wens van hem moet je in acht nemen.
    Daarbij: een begrafenis is maar een ritueel, een idee om het af te sluiten. Te veel waarde hechten aan woorden of gekozen muziek is onverstandig. Geen gedicht volstaat! Als je humor kiest had je ernst moeten gebruiken, kies je ernst dan had humor veel beter geweest. Gebruik je een combi dan past het 1 weer niet bij het ander. Dat het merendeel het af liet weten en naderhand iedereen, moet altijd onderhuids gespeeld hebben. Mij maak je niet wijs dat dit slechts door een begrafenis komt. Een ieder snapt toch dat verwarring je deel wordt en dat je niet op en top fris van geest even een leuke afscheidsspeech kunt bezorgen?
    Mijn punt is: als het uit jezelf komt is het altijd goed! Ontroering is mij deel als er nog eens verhaalt wordt van dat moment dat Tante Jo wilde fietsen, maar dat het regende en dat Tante Jo bad tot God en dat de zon daarna ging schijnen. Speciaal voor tante Jo! 8) Op zo’n moment ben ik niet cynisch, wel als Toon Hermans op het katheder wordt gelegd. NIET EENS UIT HET HOOFD! (vier regeltjes)
    Dat de smaak zoeter is, komt omdat je blij bent van die mensen af te zijn omdat het niet jouw soort mensen zijn? Desalniettemin blijft het wrang dat dit soort mensen blijven bestaan…hopende dat ik dan niet zo’n soort mens ben…want dat valt altijd nog te bezien.

Uw commentaar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s