20 reacties op “Prestatiedwang

  1. Het is een Cirkeltje, Jade! Nu maar eens kijken of ik in staat ben om eens wat meer rust te behouden…’Voortjakkerende tank die op ontploffen staat’, schreef Jearach. Die zinssnede heb ik een paar keer herhaald en vond ik ijzersterk…De tank kiest -voor hoelang weet ik niet – voor een rustiger tempo. Kijken of ik dat uberhaupt kan.

  2. Is het niet een cirkeltje.
    Bijvoorbeeld: Je schrijft een log waar jij je ziel en zaligheid in legt, maar je drang blijft aandringen als een krolse kat die je steeds kopjes komt geven. Je beantwoord je drang om gelezen te worden en plaatst meerdere logs, je log waar jij je ziel en zaligheid in gelegd hebt verschuift naar onderen.
    Een soortgelijk iets heb ik eerder aangegeven Tijdrover. Soms zet jij een dijk van een stuk neer, met een persoonlijke touch, ik plaats bijvoorbeeld een reactie en als ik de volgende dag ga kijken, is het log verdwenen (archief) of moeilijk te vinden tussen de andere logs.
    Niks mis mee, maar soms wel jammer.
    Ik verwijt je niks, dat wil ik even voorop stellen. Het is jouw manier van schrijven (loggen) zoals ieder ander ook zijn eigen manier handhaaft.
    Als iedereen zijn eigen manier blijft handhaven en de lezers dit ook respecteren (scheelt ook een hoop discussies en onrust op het www) is er niks aan de hand.
    Een weblog is iets persoonlijks. Dus wie ben ik, om bijvoorbeeld jouw weblog ‘aan te vallen’?
    Wie ben ik (bijvoorbeeld) om te zeggen dat iemand het anders zou moeten aanpakken.
    Ieder logt (schrijft) op zijn/haar manier. Dat is het mooie van weblog. Zou toch rete saai worden als iedereen bijvoorbeeld allerlei copie paste acties van NU.nl zouden gaan uithalen omdat 1 (of meerdere) Lulletje Rozenwater vertelt dat het zo moet.

  3. Ironisch is wel dat ik blijf hangen in de drang om gelezen te worden en dat er dientengevolge niks terecht komt van schrijfeltjes waarin ik mijn ziel & zaligheid kan leggen. Sterker: die behoefte is hierdoor allengs verdwenen.

  4. Met klem wil ik er wel op wijzen dat ik heus niet zo ongelooflijk ver van uw visie sta en u – denk ik – wel begrijp. Alleen als ik iets schrijf waar ik ziel en zaligheid in heb gelegd dan wil ik dat schrijfseltje ook een groot lezerspubliek gunnen. Dat verdient het immers. Dat er een stuk of 14 lezers komen en het logje vervolgens achteropraakt en in het archief belandt is voor mij een verschrikking. Maar ik geef toe dat scoorzucht het andere uiterste is. Ik blijf erbij dat de drang om lezers te verkrijgen iets anders is dan prestatiedrang, want het laatste komt voort uit het eerste. En niet andersom. Presteren om te presteren is maar zozo.
    Ook kan ik mij vinden in Jade. Maar lieve Jade, ik heb nogal wat verhalen gehoord van personen waarbij het beschreven priveleven verkeerd uitpakte. Vaker dan mij lief was. Ik denk zelfs dat een scheld en tierlog minder narigheid uitlokt dan intimiteiten. Want juist die houden je gevangen. Niet dat je dat zelf doet, dat doet de ander.

  5. De Strijdende Skyth gaat gewoon het Instinct volgen en dat zal juist zijn. Wat kun je anders doen dan dat. Wanneer je als een zogenaamde ‘Dolleman’ over en door het Web raast, wel, dan zie ik daar weinig of geen heil in.
    Maar onrust of een zekere druk? Ik weet het niet. Tot nog toe heb ik dit gevoel niet echt. Soms, zoals nu, een iets bittere smaak in den Mond van al het gebel en getoeter in de Grote WWWWereld… Maar ja, ook dat wisten we allemaal toen we aan dit avontuur begonnen, nietwaar?
    Wellicht heb ik andere ideeën dan anderen, ik houd van rust en niet van dat ‘opvreten van jezelf’. Wanneer iemand dat gaat doen is het erg gesteld met die persoon.
    Het einge wat ik kan zeggen dat ik wel een ‘beetje trots’ ben dat sommige mede-loggers deze Dietsche Warande een ‘Rustig Oord’ vinden. Zo een gezegdes geven mij dan een Goed Gevoel. Wanneer iemand zegt: jouw weblog is maar een rotsooi, dan is mijn antwoord: maak er dan zelf iets anders van, terwijl ik gewoon doorga zoals ik dat graag wil.
    Of noemt men dit praten met gespleten tongen…?

  6. Er staan lange verhalen in deze reactieruimte. Dat duidt waarschijnlijk op dat men veel te zeggen heeft en evenveel -of nog meer- uit te leggen heeft. Goed zo.
    Jade voelt zich betrokken bij het proces en ik kan dat waarderen en eveneens accepteren. Omdat wat Jade neerpent ik mij ook kan vinden.
    Vrijheid is een groot goed en ik weet dat wanneer er mensen zijn die jouw avonturen hier op het weblog lezen, je waarschijnlijk minder vrijheid hebt.
    Ik denk het niet. Anoniem zijn is leuk maar geheel anoniem zal niemand zijn, ook ik niet. Soms vertel ik mensen over het bestaan van dit weblog. Of zij gaan inspecteren weet ik niet maar dat maakt mij niet uit. Wat ik wil schrijven dat schrijf ik. Ik laat mij niet tegenhouden omdat iemand weet dat ik een weblog heb. Het kan zelfs zo zijn dat wanneer mensen over het bestaan ervan weten zij het zelfs een soort van ‘eer’ vinden om er een kijkje te nemen.
    Ja, kijk, ik kan mij voorstellen wanneer een weblogger slechts scheldend en terend tegen iedereen die hij/zij kent door het weblogland trekt, hij/zij het helemaal niet waardeert dat één van de betrokkenen zijn/haar weblog zal gaan bezoeken.
    Nogal wiedus, om het zo maar ‘ns te zeggen.
    Maar welke nare geest zou zoiets doen? En waarom zou een logger het dan niet aardig en wellicht gepast vinden wanneer ook bekenden de zo ‘gevreesde eigen weblog’ gaan bezoeken…?
    Sommige dingen, zoals deze, zijn mij echt een groot raadsel.. Wellicht klopt er anders hier of daar dan iets niet?!

  7. Er is online zoveel actie en reactie, het is bijna inherent aan het web-log bestaan dat je je er op zeker moment wat van gaat aantrekken. Misschien JUIST van sommige mensen die je niet kent. Er zit soms een soort onrust bij het web-loggen, een bepaalde druk, of je wil of niet. Het is dan weer de kunst om afstand te nemen van het gebeuren en dan weer gewoon het Instinct te volgen, wat dat ook moge zijn, en de letters neerschrijven die juist voelen…

  8. quote: Tijdrover – 21 september 2005 – 11:50 : “Want juist door mijn anonimiteit te behouden dien ik ook gesloten te zijn in menig opzicht. Dus het is voor- en nadelig, de beide logstijlen.”
    Dit ben ik niet met je eens Tijdrover. Anonimiteit.
    Schrijven onder een nicknaam, zoals ik bijvoorbeeld doe, is een vorm van anonimiteit. Als ik dit op mijzelf betrek kan ik mij hierin niet vinden. Ik voel mij niet gesloten of meer gesloten dan anders. Natuurlijk hou ik bepaalde zaken tot mijzelf. Dat doe je ook in het dagelijks leven. Maar als je doelt op de persoonlijke facetten die plaats kunnen vinden op een weblog, denk ik niet dat anonimiteit daar een issue voor hoeft te zijn. Anoniemiteit heeft een groot voordeel, je hoeft het niet te beantwoorden. Hetzij je anonimiteit, hetzij reacties, hetzij je geschreven log. Je zou denken dat anonimiteit je een stuk vrijheid zou moeten gegeven.
    Het geeft het mij in ieder geval wel.
    quote:Tijdrover – 21 september 2005 – 11:48: “Misschien dat het ‘voor wat hoort wat-principe geldt?’ Hoewel? Ik reageer mij een ongeluk op Jearach’s site en hij komt nauwelijks meer bij mij! Dus dat gaat eigenlijk ook niet voor mij op.”
    Er zijn uitzonderingen op de regel. 😉
    quote: Tijdrover – 21 september 2005 – 11:48: “Ik geloof heilig, en ik spreek ook Jade aan, dat je je vrijheid kwijt bent als je collega’s/vrienden/familieleden op de hoogte zijn. Misschien is daarmee je ‘ogenschijnlijke’ ontoegankelijkheid verklaard? Van mijzelf weet ik het niet: ik ben redelijk open maar ik wil geen mensen in mijn achterhoofd hebben die deze openheid een beetje sluiten….”
    Ik ervaar dat dus niet zo. Ik weet dat collega’s, vrienden, familieleden op mijn weblog komen. Bij toeval kwamen zij op mijn log. Sommige mensen weten dat Jade, ik ben en anderen weten dat helemaal niet omdat ik mijn anonimiteit waarborg, ook al schrijf ik open en persoonlijk.
    Wat eventueel wel zou kunnen is dat mensen mijn stukken anders lezen dan dat ik ze zelf bedoel. Dat kan, en dat is dan ook zichtbaar aan de geplaatste reacties. Maar dan nog, wat voor waarde moet ik hechten aan virtuele, weblog, contacten?
    Ik neem de reacties niet al te serieus en zoals ik eerder toelichtte hier en op mijn eigen log: Ik schrijf voor mijzelf. Verder ga ik het niet toelichten omdat mijn mening wijd en breed hierboven – Jade :: 21 september 2005 01:02 :: – staat geventileerd.
    Jereach met uw mening, die u plaatste op 21 september 2005 om 12.25 kan ik mij geheel vinden. Ik deel deze zelfde mening en gedachtegang.

  9. @Scythian Warrior, vrijheid, blijheid, zoals het heet. De digitale vrijheid schijnt iets anders te zijn maar toch probeer ik er een zekere mate van vrijheid te vinden.
    Een ieder moet doen wat hij wil doen, ook daar hebt ge gelijk in maar tòch, soms wanneer ik links en rechts mijn blik op de digitale weg werp, dan wordt het mij af en toe te machtig. Tja, ik weet het: maak je niet druk om andermans doen. Snel geschreven ende gezegd maar minder snel tot uitvoering gebracht. Het zal immer een soort van issue blijven omdat ik gewoonweg niet de persoon ben die maar alles kan accepteren of misschien wel kan aanzien, hoe mensen soms krachtig aan het werk gaan zonder dat daar enige vorm uit voort komt. Daar bedoel ik dan mee: onzinnigheden bedrijven.
    Voor de goede orde: hiermee bedoel ik dus niet Tijdrover, omdat ik vind dat hij géén onzinnigheden schrijft maar wel druk bezig is zijn jakkerende tank tot ontploffing te brengen of om met zijn eigen woorden te spreken (schrijven): het eerst aankomen in het Hemelrijk…

  10. @Kurt M., tussen al het gekakel en wild geraas (de makkers staan op springen om toe te slaan!) zag ende vond ik uw reactie. Mijn dank voor uw zegen, den pastoor zou het niet beter doen… 😀 😉

  11. @Tijdrover, ja, het is wel zo, je reageert je een ongeluk en ik doe dat nauwelijks. Vraag je je af waarom? Vrij eenvoudig, zoals je zelf al aangeeft: ik ben niet zo’n webloglandbezoeker. Zo af en toe kom ik eens op een ander weblog en bezie en lees daar bepaalde artikelen en reageer soms, niet altijd.
    Dat zal de kracht zijn van het webloggen. Jezelf zijn en blijven, je logs schrijven en op je blog plaatsen.
    Hm, niet dat ik daar nu sterk in ben maar het geeft mij voldoening wanneer er bezoekers zijn die één en ander meenemen na hun bezoek, maar dan vooral iets meenemen van de één of andere verwijzing op deze log. Mijn artikelen zijn zo interessant niet, ze zijn niet echt toegankelijk voor iedereen. Dat weet ik, maar ik verdom het om ‘populaire potpourri’ of hoe je het wilt noemen, te plaatsen. Er zijn al meer dan genoeg ‘vuilnisbakken’ om het zo maar eens te noemen.
    Hm, wellicht zal menigeen deze zelfde mening zijn toegedaan wanneer deze persoon hier op de DW terecht komt… en dan heeft deze persoon ook nog wel enigszins gelijk…

  12. @Jade, met uw stelling ben ik het wel eens al zijn er altijd wel enkele aanvullende punten. Waarom logt een mens, wat drijft haar/hem? Mijn drijfveer is niet datgene wat wellicht menigeen voor ogen staat: zoveel mogelijk gelezen te worden. Ik ben nooit dit log begonnen met in mijn achterhoofd: en nu zal ik de wereld (of in ieder geval de webloggende mens) eens laten zien wat ik allemaal kan…
    Mijn DW -en voorheen de Jearach-log- beschouwde en beschouw ik nog steeds als een soort plakboek waar ik plaatjes in plak, er verhaaltjes bijschrijf en die keurig bewaar hier op dit weblog. Nu zult ge zeggen, dat kun je ook privé doen, ja, dat kan en dat doe ik ook. Toch is er een zekere drang om dit op deze plaats te doen en, nogmaals, niet om gelezen te worden maar om een verzameling op te zetten. En wie er dan toch hier op dit log komt en dit allemaal leest en ziet, wel, dat is dan mooi voor Den Gast en die kan zich dan verlekkeren in het algeheel.
    Neen, ik maak me er niet af met een ‘Jantje-van-Leiden, wanneer ik zeg wat ik hierboven geschreven heb dan bedoel ik dat ook zo. Alle links op dit weblog te zien zijn dienen als een soort van ingang naar de betreffende instanties e.d., natuurlijk, wat anders… De links staan er niet zo maar, ze hebben een functie.
    Ik zou dus ook een eigen homepage kunnen opbouwen, iets waar ik al langer mee bezig ben, maar dat vlot niet erg. Daarom is een weblog handiger en daarom maak ik gebruik van deze mogelijkheid, daarom dus.

  13. Ieder gaat zijn eigen weg met zijn eigen weblog, het stelt me tevreden dat ik de stukjes van Jearach op deze huiselijk aandoende plaats kan blijven lezen…

  14. @Tijdrover, wel, wanneer het dan geen prestatiedrang is maar wel gelezen wil worden, hoe wilt ge het dan noemen? Een opeenstapeling van artikelen? Een Tijdsdocument? Een Eigen Agenda of misschien een Getijdenboek? Wanneer ge het geen prestatiedrang wilt noemen dan begrijp ik eerlijk gezegd niet wat u allerwijle drijft om zoveel mogelijk artikelen te plaatsen, zowel op uw web-log.nl als op de VK blog. Wanneer ge geen enkele drang voelt om te presteren dan zou ook de drang om gelezen te worden er niet zijn. Dus eigenlijk blijft het ‘lood om oud ijzer’ zoals den koopman het eensch zei.

  15. Overigens: raar fenomeen. Want juist door mijn anonimiteit te behouden dien ik ook gesloten te zijn in menig opzicht. Dus het is voor- en nadelig, de beide logstijlen.

  16. @ Jade. Daarin heb je waarschijnlijk gelijk. Ik bezocht ooit ook zo af en toe een weblog toen ik geen weblog had, en ik reageerde niet. Die behoefte is ook afwezig. Misschien dat het ‘voor wat hoort wat-principe geldt?’ Hoewel? Ik reageer mij een ongeluk op Jearach’s site en hij komt nauwelijks meer bij mij! 😉 Dus dat gaat eigenlijk ook niet voor mij op.
    @ SW. Dat het VK-blog oogt alsof het een wedstrijd zou zijn, is waar. En dat maakt het buitengewoon onaangenaam. Maar ik denk toch wel dat er binnen afzienbare tijd daarin veranderingen komen. Dit kan niet zo voortduren. Toch heb ik makkelijk praten, want ik sta momenteel in die ‘felbegeerde lijst’. Ik denk dat als je er uit bent, je nauwelijks nog lezers krijgt. En als ik op 11 sta, dan zal ik zeker een logje extra produceren om in die lijst te komen. Dus bij nader inzien is het toch wel iets van een wedstrijd. Maar ik vraag mij wel af: wat is de beloning? VK-lezers op mijn mijn web-logversie?
    Ik geloof heilig, en ik spreek ook Jade aan, dat je je vrijheid kwijt bent als je collega’s/vrienden/familieleden op de hoogte zijn. Misschien is daarmee je ‘ogenschijnlijke’ ontoegankelijkheid verklaard? Van mijzelf weet ik het niet: ik ben redelijk open maar ik wil geen mensen in mijn achterhoofd hebben die deze openheid een beetje sluiten….

  17. Ik heb ook eventjes ‘geflirt’ met de volkskrant-logmogelijkheid, maar ik blijf toch liever bij het oude. Web-log.nl bevalt me prima. En die vul ik, net als jij, gewoon in zoals ik daar zin in heb. Het leven bestaat uit meer dan web-loggen – Goddank – en het is leuk om enkele trouwe en begrijpende lezers te hebben, maar ik hoef werkelijk niet zoveel mogelijk lezers aan mij te binden. Veel geblog is het parafraseren van artikelen en het gekopiëer van bestaande stukjes. Leve de eigenheid, iedereen moet die digitale pagina’s vullen zoals het hem of haar betaamt. Het zou immers geen wedstrijd moeten zijn. Veel succes, Jearach, met de digitale vrijheid vinden…

  18. Ik moet je eerlijk bekennen Tijdrover en ik deel die mening met Jearach: toen ik de link van de VK-blog op jouw weblog trof en daarop klikte. Deed het het bij mij ook aan als een soorte van prestatie log, ongeacht de intentie van de blogger.
    Maar zeg nou zelf. Als je je naam in een rijtje ziet staan, noem maar eens wat: op nummer 4, dan kan ik mij voorstellen dat bloggers er alles aan doen om zijn/haar naam op nummer 1 te zien staan. Niet iedereen is daar vatbaar voor. Veel mensen wel, en dat is jammer. Waartoe jij jezelf rekent doet er nu niet toe.
    quote:Leest het publiek dat geen eigen weblog heeft, wel weblogs? Ik denk dat ze op 1 hand te tellen zijn t.a.v. mijn weblog.
    Ik bespeur op mijn weblog dat veel mensen zonder weblog mijn weblog komen bezoeken. Veel “bekende” webloggers komen mijn log bezoeken en plaatsen ook een reactie. De mensen zonder weblog plaatsen niet snel een reactie, haast verwaarloosbaar.
    Waarom? Mij een raadsel. Omdat zij niet in het “weblog wereldje” zitten?
    Weblogs waar een persoonlijke touch aan zit, waar niet gelogt word om te loggen lezen voor mij anders dan weblogs waar elke dag tig berichten op geplaats worden om te loggen.
    Ik log persoonlijk en heb menig geluiden gehoord in mijn mailbox dat ik ontoegankelijk ben. So be it. Hun manko, niet de mijne. En toch blijven de mensen komen, zowel from the “inside” als “outside”. Bijhouden van je weblog contacten. Tja…
    Het is en blijft virtueel, dus hoeveel waarde moet je hechten aan je virtuele contacten.
    Het mooie is als je kan loggen voor jezelf en niet om je lezers te plezieren of je weblogcontacten te onderhouden of prestatie te leveren, hoe je dat ook doet.
    Je weblog wel of niet serieus nemen. Ik denk dat, dat afhankelijk is van in hoeverre jij t.o.v je eigen weblog staat.
    Wellicht is het beter om de reacties van je lezers niet al te serieus te nemen.

  19. ‘Prestatiedrang’ vind ik een verkeerd woord en wel hierom: het is niet de drang om te presteren als wel de drang om gelezen te worden. Daar hik ik eigenlijk dagelijks tegenaan. U heeft in de loop der tijd zat kwaliteit geboden en dat u daar weer uw vizier op richt mag veelbelovend heten. Maar dat deed u toch al? Ik vind het verwonderlijk dat u toch ondanks alles zo beinvloedbaar bent door cijfers en scoorzucht om u heen. Wat kunt u dat schelen? U schrijft dat wat u te schrijven hebt en legt zo nu en dan een bezoekje af aan weblogs die u zinnen. En dat is dat. Kijk als u de hele dag op web-log.nl rondhangt, kan ik mij voorstellen dat u zich rot ergert aan die stoet webloggers die met herrie langskomen en veel rotzooi achterlaten. Maar de indruk dat u vaak hier in weblogland bent, maakt u niet.
    Ik ben afgestapt van het bieden van dat waar ik moeite voor heb gedaan. Mag gerust opgevat worden als zwak excuus om geen kwaliteit te bieden, maar ik vind het hemeltergend – en ik heb het een paar keer meegemaakt en dat zal mij niet meer overkomen – dat ik iets dierbaars erop zette. Nul, nul reacties! Zelfs toen ik de nadruk er nadien nog eens op legde. Wel ben ik zo snugger om iets leuks te bieden wat vooral mij interesseert. Het leert mij veel over mijzelf en over mijn lezers. Ik merk aan mijzelf dat ik veel losser en onafhankelijker kom te staan dan voordien. En m’n mailbox heeft al heel wat kritische geluiden laten horen (in mijn ogen vaak onterecht – alsof ik een krant ben waar men abonnee van is). Kom op zeg. Ik beschouw het vanaf nu af aan als zuivere jaloezie, althans als het niet inhoudelijk is (lees: zonder beargumentatie). Tenslotte is het onrustbarend, en dat is denk ik De Grootste Makke waar u mee kampt, of beter gezegd: webloggers die echte kwaliteit bieden en daardoor wat ontoegankelijker worden: je krijgt alleen maar loggers op bezoek. Hoe triest! Op VK-blog is het ook niet anders. Leest het publiek dat geen eigen weblog heeft, wel weblogs? Ik denk dat ze op 1 hand te tellen zijn t.a.v. mijn weblog. En zo is het puur het bijhouden van je weblog-contacten…
    Die laatste zin zal ik voor het gemak maar even vergeten. Ik lees ietwat onderdrukte woede, maar ik wees u er al in een eerdere reactie op. Ik zou ook bloedlink worden als u iets fijns erop zet en men komt het niet eens bekijken! (wie ‘men’ ook is). Ik kan alleen maar zeggen dat ik ironischer ben geworden, satirischer. En mijzelf en de lezer niet al te serieus neem. Ik reageer gewoon maar wat en bezie wel wat ervan komt. Het is een opgave voor ons allen: onszelf en onze weblogs niet al te serieus nemen. En dat gaat met vallen en opstaan!

Uw commentaar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s