6 reacties op “Nel, blauw…, het pintje is blauw…

  1. Bij wijze van uitzondering las ik eerst de reacties…
    Hoe anders is mijn beeld en beleving, haha….
    Een heerlijk lied en geen gemopper, ik zie er
    heerlijke liedjes bij, genieten is een kunst…..

    En ik geniet!

    Hartegroet van Annet:*)

  2. Geweldig! Heb het hele Volare afgeluisterd,
    wat ik in 1964 nooit gedaan zou hebben.
    Maar nu is het jeugdsentiment van het type:
    “dat vond het volk van toen prachtig”,
    en tegenwoordig ontroert me dat.
    Toen was ik van Elvis natuurlijk! En van de Tielman brothers,
    dát was pas muziek.
    En daarna the Beatles, en vooral the Stones.
    En niet Hitparade, maar HITWEEK!!!

    • Hitweek, selmasolo? Ja, dat was er ook, maar van een andere orde.
      Lange tijd heb ik diverse Hitweeks en ook Aloha’s bewaard. Ze zijn echter door de tijd heen verloren gegaan.

      Ja, sommige liedjes waren wel prachtig, maar niet om dagenlang naar te luisteren. Ik werd er tureluurs van. Heel soms luister ik nu nog wel eens naar één van die prachtige liederen… 😎

  3. Haha, heer Johan, ja het was een vervelend jengelliedje, dat hele Volare…. 😉
    Als aankomend muziekluisteraar van 5 jaar had ik al bepaald dat het een misbaksel was…
    Ook de andere liedjes uit deze top 15 stralen enige treurigheid uit.

    Die U erboven hebt staan was al heel andere koek.
    Oh Pretty Woman, van Roy Orbison was terecht een tophit.
    En als ik de kleine lettertjes ervan goed ontcijfer zie ik Only friends, van Francoise Hardy, en You really got me van de Kinks.
    Ook de Beatles en Stones kon ik ontwaren, dat waren nog eens tijden, vindt ge ook niet?

    Ik groet U met een zwierigen zwaai van den hoed,

    Uw Bartholomeus

    • Niet alleen het jengeliedje, heer Bartholomeus, het heule songfestival vond ik maar niets. Soms keek ik wel eens, maar meestal stond Maarten ergens buiten te wachten, u weet wel, in de buurt bij de wilgen… 🙂

      Maar ja, in die tijd was dat zo. De godganse dag hoorde je zuk soort liedjes en daar kon een jongeling het mee doen. Niettemin, ik luisterde veel naar de radio, vooral hoorspelen en naar commentaren op het nieuws en soms ook wel eens naar het orgelspel van Johan de Jong of van Pierre Palla… 😦

      Wat mij nu zo op valt, is dat ten tijde van mijn jong-zijn, veul mensen er niet veel van begrepen toen het allemaal anders werd. Momenteel begrijp ik niet veel van hoe de jongeren leven… 🙄

      Overigens, het blad tekst kon ik wel groter maken, maar dan werd het meer onleesbaar. Het origineel is nogal klein, vandaar.

      Met eener zwaaiende I-pod in den bibberende hand, groet ik u,
      Uw Johannes

Uw commentaar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s